Τι θα κάνει η Τουρκία μετά τη νίκη στην Jarablus;


Οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας και οι προετοιμασίες για το πεδίο της μάχης δείχνουν ότι σχεδιάζει να παραμείνει στη Β. Συρία για αρκετόν καιρό.
Συγγραφέας Metin GURCAN
Μετάφραση στα ελληνικά: Νίκος Κελέρμενος

Ο καθένας αναρωτιέται πόσο καιρό θα συνεχιστεί η «Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη», που ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου. Ποιοί είναι οι στρατηγικοί στόχοι αυτής της Επιχείρησης; Μπορεί να επεκταθεί δυτικά στη γραμμή al-Rai – Azaz, και το σημαντικότερο, νοτιοανατολικά προς την al-Bab για να απαγορεύσει τη χρησιμοποίησή της από τις Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού λαού (YPG) και να αποτρέψει την προώθηση τους προς τα δυτικά, αψηφώντας τις συχνά-αναφερόμενες κόκκινες γραμμές της Τουρκίας; Σε τίτλο της φιλοκυβερνητικής ημερήσιας εφημερίδας Yeni Safak (258/2016) διαβάζουμε: «Αυτή είναι μόνον η αρχή». Πηγές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), που μίλησαν ανωνύμως στην αl-Monitor, περιγράφουν την Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη, ως μια σύνθετη επιχείρηση «με σημαντικούς στόχους». Στην Άγκυρα, επικρατεί η πεποίθηση ότι η επιχείρηση αυτή είναι, πρωτίστως, μια διπλωματική επιτυχία της τροποποιημένης προσέγγισης της Τουρκίας στη Συρία και της διεξαχθείσας εντατικής διπλωματίας του «πήγαινε-έλα». Στο στρατιωτικό πεδίο, η Άγκυρα βλέπει ως σημαντική επιτυχία την κατάληψη της Jarablus σε 12 ώρες, χωρίς απώλειες και αποφεύγοντας μια μεγάλη σύγκρουση με τον Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ/IS). Μια πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας στην Άγκυρα είπε ότι «είναι καιρός να επωφεληθούμε από αυτές τις επιτυχίες. Θα ήταν χοντρό λάθος οι σκέψεις για περιορισμό της επιχείρησης μόνο στην Jarablus, μετά από προετοιμασίες ενός έτους»
Άλλες σχετικές πηγές από την Άγκυρα μας μίλησαν για την προβλεπόμενη διάρκεια της επιχείρησης και τις διαστάσεις της. Οι στόχοι της Άγκυρας μπορούν χονδρικά να χωριστούν σε πολιτικούς και στρατιωτικούςΣτο πολιτικό επίπεδο, η Άγκυρα θέλει να παγιώσει την ένοπλη αντιπολίτευση των σουνιτών υπό ενιαία στέγη, τουλάχιστον στη Β. Συρία, και ει δυνατόν σε ολόκληρη τη χώρα. Η Άγκυρα φαίνεται να έχει πείσει Ουάσιγκτον και Μόσχα ότι ένα σημαντικό μέρος της συριακής αντιπολίτευσης δεν πρέπει να παραγκωνισθεί από τον σχεδιασμό του μελλοντικού καθορισμού της Συρίας. Η Τουρκία πιστεύει ότι με την πράξη αυτή πέτυχε μια ευκαιρία για να ενώσει τη συριακή αντιπολίτευση στρατιωτικά προς έναν ενιαίο στόχο, υπό μία διοίκηση και υπό ενιαία στρατιωτική δομή. Η Άγκυρα ελπίζει ότι ενώνοντας τις αντιπολιτευόμενες ομάδες πρώτα στη Β. Συρία, μετά στο Χαλέπι και την Ιντλίμπ, ο FSA μπορεί να εξελιχθεί σε αξιόπιστη δύναμη και να γίνει αποδεκτή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αλλά το παρελθόν του FSA εγείρει ερωτήματα για την απόδοσή του στο μέτωπο. Σύμφωνα με ανώνυμη πηγή «Ο πόλεμος στη Συρία είναι πόλεμος ιδεολογιών». Ένας σιίτης εθνοφρουρός πεθαίνει για τους Δωδεκαδικούς (ή ιμαμήτες), ένα μέλος του YPG πεθαίνει για τον [φυλακισμένο ηγέτη του ΡΚΚ] Οτσαλάν και τον κουρδικό εθνικισμό. Για ποιόν θα θυσιαστεί ο μαχητής του FSA; Χωρίς κίνητρο για τζιχάντ, η πλειοψηφία του FSA μοιάζει περισσότερο με συμμορία μισθοφόρων που παλεύει για τα χρήματα».

Παρ’ ότι η Άγκυρα ίσως είδε μια ευκαιρία ενοποίησης της συριακής αντιπολίτευσης, πολιτικά και στρατιωτικά, δεν θα είναι εύκολη η κινητοποίηση αυτών των δυνάμεων. Θα χρειαστούν κίνητρα ενίσχυσης της μαχητικής τους ικανότητας, αν όμως αυτό γίνει υπέρμετρα θα μπορούσε να ξεφύγει προς την «τρομοκρατία». Αναμφιβόλως, η συμμετοχή «μετρίως τζιχαντικών» ομάδων όπως η Faylaq al- Sham και η Ahrar al-Sham, θα προσφέρει κάποιο κίνητρο. Η Άγκυρα πρέπει να προσέξει αναμιγνύοντας τέτοιες ομάδες με τον FSA, έτσι ώστε να μην προκαλέσει ανησυχίες σε Ουάσιγκτον και Μόσχα.


Σε στρατιωτικό επίπεδο, η Άγκυρα έχει τρεις στρατηγικούς στόχους:

ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Γράφει ο Νίκος Κελέρμενος

Γερμανοί τουρκικής προέλευσης «απειλούνται» στη Γερμανία από πληροφοριοδότες και αξιωματικούς της ΜΙΤ.

Σύμφωνα με το άρθρο της εφημερίδας Welt am Sonntag (21/8/2016) «Turkey’s MIT agency menacing ‘German Turks’» Γερμανοί τουρκικής προέλευσης «απειλούνται» στη Γερμανία από πληροφοριοδότες και αξιωματικούς της ΜΙΤ. Μάλιστα μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου ζητούν να διερευνηθεί από την κυβέρνηση αν οι γερμανικές υπηρεσίες ενέχονται σε αυτό. Στη Γερμανία των 81 εκατομμυρίων πληθυσμού, ζουν περίπου 3 εκατομμύρια τουρκικής καταγωγής Γερμανοί υπήκοοι ή μακροχρονίως διαμένοντες Τούρκοι, οι οποίοι διαθέτουν διάφορες οργανώσεις που συνδέονται στενά με την Τουρκία.        

              Η Άγκυρα, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, έχει στη Γερμανία δίκτυο 6.000 πληροφοριοδοτών της MIT (Milli Istihbarat Teskilati - Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), για να παρακολουθεί και να ασκεί ‘πίεση’ στους «Γερμανούς Τούρκους». Επίσης, εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι από τους 800 πράκτορες και στελέχη της MIT που δρουν στην Ευρώπη.                                                

              Σε δηλώσεις στην Die Welt, του βετεράνου βουλευτή των Πράσινων Hans - Christian Ströbele (μέλος της ομοσπονδιακής κοινοβουλευτική επιτροπής PKGr), υφίσταται ένα «απίστευτο επίπεδο μυστικών δραστηριοτήτων» στη Γερμανία «από το γραφείο της τουρκικής MIΤ». Επίσης, για το ίδιο γεγονός, ο πρόεδρος της επιτροπής PKGr Clemens Binninger, που ανήκει στον κυβερνητικό χώρο και είναι ο ίδιος αξιωματικός της αστυνομίας, επεσήμανε ότι απαιτείται άμεση προσοχή και διερεύνηση του θέματος από την Bundestag, με την έναρξη των εργασιών της.      

              Κατά τον εμπειρογνώμονα σε θέματα μυστικών υπηρεσιών Erich Schmidt - Eenboo: πρόκειται για «τεράστια» επιτήρηση της MIT στη Γερμανία, που ξεπέρασε εκείνη της Στάζι … Δεν πρόκειται για απλή συγκέντρωση πληροφοριών, αλλά για καταστολή μέσω πληροφοριών». Μίλησε για καμουφλαρισμένες ταυτότητες, και απασχόληση σε ταξιδιωτικά γραφεία, στις Turkish Airlines, σε τουρκικές εταιρείες και τράπεζες.  Συμπλήρωσε λέγοντας ότι αφενός το κόστος για τη ΜΙΤ είναι χαμηλό, αφού οι αμοιβές των πληροφοριοδοτών είναι πολύ μικρές, αφετέρου πολλοί Τούρκοι θεωρούν ως τιμή να τους επιτραπεί να εργαστούν για τη MIT.                            

              Όταν όλα αυτά συμβαίνουν στη Γερμανία, ένα οργανωμένο και σοβαρό κράτος, αντιλαμβάνεται κανείς την κατάσταση στην Ελλάδα της βαθιάς παρακμής. Εδώ και δυο δεκαετίες έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στις δραστηριότητες τουρκοπρακτόρων που δρουν ανενόχλητοι και διαφόρων «οργανώσεων» στη Θράκη και αλλού, αλλά και στην αβελτηρία των ελληνικών κυβερνήσεων και όλων των κομμάτων, μιας και πάντα προέχουν τα κομματικά συμφέροντα.

              Εκτός από τα μεγάλα πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Ελληνικός λαός, οικονομικό, μεταναστευτικό, δημογραφικό, αποτελεσματικής οργάνωσης της χώρας κλπ., υποβόσκουν και πιο χοντρά στη γεωπολιτική και γεωστρατηγική σκακιέρα, που θέλοντας και μη, με ή χωρίς «αυταπάτες», θα τα βρούμε μπροστά. Από την άλλη πλευρά τεράστια εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι το μεταναστευτικό /λαθρομεταναστευτικό εκτός από την ανθρωπιστική διάσταση – που είναι η μόνη που προβάλλουν η κυβέρνηση του Σύριζα, ΜΚΟ και διάφοροι «ευαίσθητοι»– έχει και άλλες πολύ ζοφερές, για τις οποίες δεν βλέπουμε να υφίσταται ο αντίστοιχος προβληματισμός και με τη δέουσα σοβαρότητα από τα κόμματα και τους πολίτες. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί.

Πρόσκληση σε πολιτική εκδήλωση του ΑΡΔΗΝ, Λιβαδειά 1/10/2016

Το Κίνημα Άρδην σας προσκαλεί 
το Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016 και ώρα 19:00 
στο Συνεδριακό Κέντρο Λιβαδειάς (Κρύα)
σε εκδήλωση - συζήτηση με θέμα: 
"Ο Σόρος, οι ΜΚΟ και η προσφυγική κρίση" 
 Ομιλητές: Γιώργος Καραμπελιάς, Άρδην - συγγραφέας 
Νίκος Κελέρμενος, Άρδην Λιβαδειάς - ιατρός
 Συντονιστής: Λουκάς Μοιραναίος, Άρδην Λιβαδειάς - γεωπόνος 
Θα παρουσιαστεί και η πολιτική διακήρυξη του Άρδην 

Έρημη χώρα θα είναι το 2050 η Ελλάδα

Έρημη χώρα θα είναι το 2050 η Ελλάδα - Διαβάστε αναλυτικά στο σύνδεσμο που ακολουθεί  http://ardin-rixi.gr/archives/200133  

Κάλεσμα για μια Δημοκρατική Πατριωτική Κίνηση Εκπαιδευτικών

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, απευθυνόμαστε σε σας για να καταθέσουμε τη δική μας πολιτική πρόταση για την Παιδεία.
Η παρέμβασή μας κρίνεται αναγκαία και επιτακτική για δύο κυρίως λόγους: γιατί η μετατροπή της χώρας σε «οικόπεδο και αποικία» αντανακλάται και στην Παιδεία, την οποία σαρώνει μια καταστροφική κυβερνητική πολιτική, χωρίς να συναντάει αντιστάσεις από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, και, δεύτερον, γιατί είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να καλυφθεί το κενό εκπροσώπησης του πατριωτισμού από ακροδεξιά, ρατσιστικά, εθνικιστικά και μισαλλόδοξα στοιχεία που, όπως η Χρυσή Αυγή στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, «πουλάνε πατρίδα» για να «πουλήσουν» την πατρίδα, όπως τόσες φορές στο πρόσφατο παρελθόν.

Μία αυθεντικά πατριωτική κίνηση προϋποθέτει να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στη συλλογική προσπάθεια και στην αντιστασιακή παράδοση αυτού του τόπου. Είναι επομένως βαθύτατα δημοκρατική. Σύγχρονος δημοκρατικός πατριωτισμός πάει να πει: αγάπη για τον τόπο, τον λαό και τον πολιτισμό του χωρίς συμπλέγματα, δογματικές εμμονές και προγονοπληξία. Αυτή είναι σήμερα η αναγκαία προϋπόθεση για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, που είναι το βασικό ζητούμενο σε μία χώρα αποικιοκρατούμενη. Αυτή η ξεκάθαρη θέση μάς τοποθετεί ευθέως απέναντι στις απόψεις των Φίλη, Μπαλτά, Σίας, Λιάκου και λοιπών εθνομηδενιστών που σήμερα κρατούν τις τύχες της Παιδείας στη χώρα, αλλά και της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και όλων όσοι, αντί να καλλιεργούν την εθνική δημοκρατική συνείδηση, την αποδομούν και την εχθρεύονται. Αντίστοιχη στάση κρατεί και η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά στο μεγαλύτερο μέρος της, που με την λογική των «ανοιχτών συνόρων» συντάσσεται στην ουσία με το διεθνές κεφάλαιο, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι είναι δυνατόν σε μία χώρα όπως η Ελλάδα να υπάρξει μία… αντιπατριωτική επανάσταση, περιφρονώντας και συχνά πολεμώντας ανοιχτά την ελληνική παράδοση και τη λαϊκή θρησκευτικότητα, ενώ κάποιες τάσεις εμφανίζονται να υποστηρίζουν ανοιχτά ακόμη και τις πιο επιθετικές εκδοχές του… ισλάμ! Έτσι όμως εξυπηρετούνται απόλυτα οι επιδιώξεις του συστήματος, γιατί αφενός εξασθενεί το αγωνιστικό φρόνημα του λαού και ειδικά της νεολαίας, αφετέρου εκχωρείται η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης στις πλέον μισαλλόδοξες και φασιστικές αντιλήψεις. Η πάλη κατά του φασισμού και ο αγώνας για απελευθέρωση της χώρας ή θα έχουν πατριωτικό χαρακτήρα ή δεν θα υπάρξουν καθόλου. Διεκδικούμε επομένως μία Παιδεία αντάξια του πολιτισμού που γέννησε αυτός ο τόπος και που παράλληλα θα καλλιεργεί τις αξίες και τα πρότυπα της αντιστασιακής μας παράδοσης.

Η κίνησή μας αντιστέκεται στην Εκπαίδευση της Αμάθειας, όπως επιβάλλει διεθνώς πλέον το κεφάλαιο για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού και επιβάλλεται σταδιακώς και στη δική μας χώρα με την υποβάθμιση των γνωστικών αντικειμένων, την ουσιαστική κατάργηση του ελέγχου της εμπέδωσης της γνώσης και εν τέλει με τον εργασιακό, μισθολογικό, υπηρεσιακό, αλλά και παιδαγωγικό εξευτελισμό του δασκάλου και του καθηγητή. Η υπερπαραγωγή «αριστούχων» αποφοίτων λυκείου βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με το χαμηλό επίπεδο γνώσεων των πρωτοετών φοιτητών στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, ενώ η φετινή εισαγωγή φοιτητών στα Παιδαγωγικά Τμήματα με βαθμολογία κάτω από τη βάση αποκαλύπτει τη χρεοκοπία της κυρίαρχης πολιτικής στην Παιδεία τα τελευταία χρόνια, μιας πολιτικής που διατήρησε και επεξέτεινε με τις επιλογές της η σημερινή κυβέρνηση. Αν εφαρμοστούν και οι προτάσεις των επιτροπών Λιάκου και Κουζέλη με τις νεοφιλελεύθερες τεχνοκρατικές προτεραιότητες, τότε μιλάμε για το οριστικό τέλος του δημόσιου σχολείου ως θεσμού μετάδοσης γνώσεων και καλλιέργειας αξιών και προτύπων αντάξιων της Παιδείας αυτού του τόπου.
Η παρέμβασή μας δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει τη «φωτεινή πρωτοπορία» του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά να εισαγάγει στον εκπαιδευτικό κόσμο, στους δασκάλους και καθηγητές, τις παραπάνω θέσεις, πιέζοντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να συμπεριλάβουν, επιτέλους, και αυτά τα επείγοντα και κρίσιμα ζητήματα στην ατζέντα των διεκδικήσεων μαζί με τα ασφαλιστικά, εργασιακά και άλλα θεσμικά αιτήματα, στα οποία ούτως ή άλλως όλες οι δυνάμεις συμφωνούν… διαφωνώντας απλώς για την τιμή των όπλων και των… ψήφων.
Όλα όμως τα παραπάνω προϋποθέτουν, το επαναλαμβάνουμε, την ανάκτηση του συλλογικού μας ήθους, ως λαού και ειδικά ως κλάδου των εκπαιδευτικών. Μας λείπει όμως η πίστη, καθώς έχουμε πέσει κι εμείς θύματα του κυρίαρχου μηδενισμού και του πως δεν αξίζει να πιστέψει κανείς σε κανέναν και σε τίποτα και να παλέψει γι’ αυτό. Ο καθένας για την πάρτη του και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ας πιστέψουμε και πάλι στους εαυτούς μας, στον συλλογικό εαυτό μας, για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε το υπέρτατο αγαθό: την ελευθερία μας!
Καλούμε όλους τους συναδέλφους να τοποθετηθούν και να στηρίξουν την πρωτοβουλία μας!

Προσφυγικό - Μεταναστευτικό: Το χρονικό μιας κυβερνητικής τραγωδίας

Γράφει ο  Γιώργος Ρακκάς  (δημοσιεύτηκε στο liberal.gr)
Όλα τα στελέχη της παρούσας κυβέρνησης, ανεξαιρέτως, αναφέρονται στο προσφυγικό και μεταναστευτικό αδιέξοδο που ξέσπασε με πολύ οξύ τρόπο από τις αρχές του 2015 κι ύστερα, σαν να επρόκειτο για κάποια «φυσική καταστροφή». Προσπαθούν να δικαιολογήσουν, μάλιστα, την (μη) πολιτική τους, δηλαδή την εκχώρηση της διαχείρισης των πληθυσμών που εισέρχονται και εγκλωβίζονται στην Ελλάδα στον «διεθνή παράγοντα» και σε ξένα (παρα)κέντρα εξουσίας ακριβώς πάνω σε αυτήν την αντίληψη. Ότι η τραγωδία του προσφυγικού και μεταναστευτικού αδιεξόδου «μας έτυχε ξαφνικά».
Στην πραγματικότητα, όμως, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Η παροξυστική αναβάθμιση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα, και σε δεύτερο στάδιο ο εγκλωβισμός τους στην χώρα μας, αποτελεί σε πολύ μεγάλο βαθμό υποπροϊόν της ίδιας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο ζήτημα. Ας δούμε το γιατί.
Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ: Μια «κοινωνία των περαστικών»;
Η όξυνση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών προς το Αιγαίο, εντοπίζεται ταυτόχροναμε την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, και την αλλαγή πολιτικής που εγκαινίασε πάνω στο ζήτημα. Η αλλαγή είχε να κάνει τόσο σε ό,τι αφορά στην φύλαξη θαλασσίων συνόρων, αλλά και στην παραμονή όσων εισέρχονται στην χώρα μας παράνομα.
Ήδη από το 2012, η τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, εισηγούνταν ένα απόλυτο Laissez-passer που ισοδυναμούσε με de facto κατάργηση κάθε έννοιας συνόρου της ελληνικής επικράτειας και καθιέρωνε μέριμνες δυνάμει νομιμοποίησης όλων των ανθρώπων που θα εισέρχονταν στην χώρα μας.

Παλιά και νέα διαπλοκή

Γράφει ο Γιάννης Ξένος στην εφημερίδα Ρήξη φ. 126 - Σεπτ.2016
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το Πασόκ επιχείρησε να δημιουργήσει νέα οικονομικά-εκδοτικά τζάκια, που θα ήταν απολύτως ταυτισμένα μαζί του, για να αποφύγει με αυτόν τον τρόπο κάθε διάθεση κριτικής και αυτονόμησης των παλαιοτέρων τζακιών. Με αιχμή του δόρατος τον Κοσκωτά, που σπαταλούσε αφειδώς τα χρήματα των καταθετών της τράπεζάς του (Κρήτης), και τις πλάτες του Πασόκ, το σχέδιο του Παπανδρέου παραλίγο να πετύχει.
Η σθεναρή αντίσταση των κυρίαρχων εκδοτών, που έπαιζαν την ύπαρξή τους, αποκάλυψε τις κομπίνες τουΚοσκωτά και τη διαπλοκή του με ανθρώπους από το στενό περιβάλλον Παπανδρέου. Οι αποκαλύψεις και η «κάθαρση» προχώρησαν μέχρις ότου βγήκε από την μέση ο Κοσκωτάς και ο Παπανδρέου αναγνώρισε εκ νέου την ισχύ των μεγαλοεκδοτών*.
Το 1989, με τον Κοσκωτά στη φυλακή και το Πασόκ να κλυδωνίζεται, οι μεγαλοεκδότες ζητούσαν την «αμοιβή» τους. Η συγκυβέρνηση Τζαννετάκη, που στηριζόταν από ΝΔ και Συνασπισμό (ΚΚΕ και ΚΚΕεσ.), ένα από τα λίγα πράγματα που πρόλαβε στον βραχύβιο βίο της ήταν να δώσει τις πρώτες τηλεοπτικές άδειες. Το καλοκαίρι του 1989 ψήφισε τον νόμο για τη δημιουργία ιδιωτικών καναλιών, όπου αναφερόταν ότι μεταξύ των κριτηρίων για τη χορήγηση της άδειας, «συνεκτιμώνται η πληρότητα και η ποιότητα του προγράμματος και η εμπειρία και παράδοση των μετόχων της εταιρείας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης», δηλαδή ο νόμος ήταν φωτογραφικός για τους μεγαλοεκδότες που είχαν πείρα και παράδοση. Τελικά τον νόμο τον ψήφισαν και τα τρία μεγάλα κόμματα της εποχής, ΝΔ, Πασόκ και φυσικά Συνασπισμός, που συμμετείχε στην συγκυβέρνηση Τζαννετάκη με δύο υπουργούς, Κωνσταντόπουλο και Κουβέλη. Ο Σύριζα, που σήμερα ξιφουλκεί για τον τρόπο που τότε ξεκίνησε η ιδιωτική τηλεόραση, έχει λερωμένη τη φωλιά του, γιατί διαδραμμάτισε βασικό ρόλο στη δημιουργία του ασύδοτου τηλεοπτικού περιβάλλοντος που κυριαρχεί έκτοτε.

Ο Γιώργος Καραμπελιάς στη Γιάφκα 15/09/16